Ενεδρεύω

Καραδοκώ στην λύπη σου
η μόνη μου απόλαυση είν’ αυτή
Εκεί που είσαι θα’μαι
αλλά εδώ που είμαι τώρα δεν θα ρθείς
δεν θα αναγεννηθείς
δεν θα σε αφήσω
Σου έχω στήσει ενέδρα στις σκιές
Μες τα φυλλώματα
καραδοκώ κι ελλοχεύω
τις λέξεις σου παραμονεύω
τις φράσεις σου ερμηνεύω
και αδυνατώ μ’άλλη συμπάθεια να σε δω
Ως εδώ η λύπη
δεν μ’αγγίζει
έχω να γλύψω τις δικές μου τις πληγές εγώ
Και καιροφυλακτώ
και ψάχνω
κι ανιχνεύω
ίχνη γυρεύω πόρισμα να βγάλω αιχμηρό
Να ξέρεις πλέον δεν θα σε λυπηθώ
Ο θάνατός σου, ζωή μου δίνει.
Ενός λεπτού ζωή,
η θέση αυτή είναι σαθρή, το ξέρω
Για ενός λεπτού στιγμή βασίλισσα
Μετά,
στην λαιμητόμο .