Ανοίγω τα μάτια μου στην σκέψη σου
και την ψυχή μου στην φωνή σου
Σαν σ’αγαπώ νοιώθω
σαν το λουλούδι στο πρωινό το φως
που γεμίζει δρόσο κι ευωδιά
καθώς σταλάζει επάνω του αχτίδες
ολόχρυσος ο ήλιος
Δεν νοιώθει την απόσταση
αισθάνεται μόνον την θέρμη
κι ανασαίνει
και ριγά
και χαίρεται
με του ανέμου τις θωπείες
Απλώνει τα πέταλα στο φως
λαμπρύνεται το χρώμα τους
και σπινθηρίζει, ιριδίζοντας
μαργαριτάρια κρύσταλλους
κι υποσχέσεις.
Τη γύρη του χαρίζει
στους φτερωτούς της πλάσης,
για να μελώσουν προσμονές
οι μέρες, κι ακάματες οι μέλισσες
να κεντήσουν την κερήθρα της στοργής
Οι νύχτες του, δικές του,
καταδικές του
-και καταδίκες του-
Σαν το σκοτάδι υποδέχεται
τραβά ο ανθός την αυλαία του
και κλείνει
Και για την επομένη ζει
μόνον προσβλέποντας στο φως της επιζεί
Όπως κι εγώ....
Σαν σ’αγαπώ...
