Έτσι εσύ....

Έτσι εσύ έμαθες να σκοτώνεις…
Τυλίγεις το μαχαίρι σου σε γάζες
κι υφάσματα άλικα κι απαλά
στην σάρκα καίρια μπήγεις
βαθιά χαράζεις, αιχμηρά...
Δεν δείχνει ο πόνος, δεν φαίνεται σημάδι
εκείνη τη στιγμή
κοιτώ το στέρνο και δεν βλέπω ουτ’αμυχή
είν’από μέσα, αιμάσσον χνάρι
προτέρων λόγων σου η πληγή
Έτσι εσύ θα με πληγώνεις κάθε νύχτα
κάθε στιγμή που μάταια ψάχνω να σε βρω
της κάθε αίσθησής σου απέραντη μοιάζει η απουσία
κι η παρουσία σου σε λάθος χρόνο κι εποχή
Έτσι εσύ θα με ματώνεις κάθε ώρα
που ατυχής εγώ έμαθα τόσο πολύ να σ’αγαπώ
γιατί δεν είδα, γιατί δεν ξέρω
να σου στερήσω
από όσα σου είπα
εκείνο το πιο δυνατό.
Έτσι εσύ…
Κι εγώ,
σαν καραβάκι έρμαιο είμαι
λευκό πανάκι
μικρό ανθάκι
και στου χεριού σου την παλάμη να σκιρτώ