Νυχτερινές ασκήσεις επιθυμιών

Μην μου πεις,
άγρυπνος τη νύχτα
περίμενες την παρουσία
που θα εισβάλλει στα όνειρά σου
τόσα και τόσα χρόνια τώρα;
Μην μου το πεις,
άσκεπος κι ασίγαστος
ανίδεος απ’τις γητειές των επιθυμιών
πώς ν’αγνοήσεις μπόρεσες
την δύναμή τους την διαβρωτική;
Σάβανο του ενυπνίου
η καθημερινότητα
Στα στεγανά κηδεύεται
κάθε ανύπαρκτη μέρα της ζωής μας

Και τώρα τι;
Το κάθε βράδυ
το θηρίο θ’αλυχτάει
θα ολοφύρεται και θα πονάει
Θα θυσιάζεται, άγιο και άγριο
στην αρένα της διαρκούς του καταδίκης,
κι εκεί θα σπαρταράει.
Ιριδίζουν τα μάτια του λαμπρύνοντας
το πρώτο φέγγος της ημέρας.

Έρρωσο, στο φως ενός μόνου κηρίου σου γράφω
Και γράφω πριν να χαθεί
αυτό που έτσι κι αλλιώς είναι να σβήσει .