Και έρχεται η ώρα
η τελική του δράματος
Σημαίνει
Το μέλλον με αναμένει
Όλοι τώρα κοιτούν κατεπάνω μου
βάλλουν μομφές
Κι εσύ,
αδέκαστος κριτής
λάβρος μηνυτής
επειδή δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις
Επειδή διεμορφώθην αλλιώς
Όχι έτσι όπως ετάχθην,
μα αλλιώς
Πώς να μπορέσω να απαλλαγώ
από το φως που θα έβρισκα;
Πού να την βάλω τόση υπόμνηση φωτός;
Χωρεί πουθενά;
Σε ποια νεκροταφεία τύψεων να την κηδεύσω;
Πώς να γίνω ξανά
μικρή ελαχιστότατη και φθίνουσα,
μια σταλιά;
Πώς να μάθω να πεθαίνω κάθε μέρα;
Οι γύρω κοιτούν, καρτερούν
Θεατές, δικαστές, ζηλωτές
Οπαδοί σου
Εσύ μηνύεις
Υπερισχύεις
Έχω λοιπόν
μπροστά μου δυο επιλογές:
Της μόνης μοναξιάς
ή της έσω ερημιάς
Δύο.
Να δύω…
Και δεν γνωρίζω
-αλλ’ούτε οσφραίνομαι-
ποια εξ αυτών βαραίνει πιο πολύ
ποια είναι η πιο επώδυνη
ως πνιγμός
Πνιγηρός
Το Αύριο έντρομο ξετυλίγει την τελική του ευθεία .
