Υπό το μηδέν

Στο λυκαυγές στέκετ’η απόφαση
κι η απόδραση από το εμφανές
με τον καυτό καφέ που δεν θερμαίνει τα εντός
και του τσιγάρου τον καπνό
τώρα να κάψω ό,τι απομένει
Έτσι λοιπόν να γίνω, επιβάλλεται
σαν και αυτόν που ανεβαίνει στα ψηλά,
και σβήνεται και χάνεται και διαφεύγει
καπνό κι ομίχλη βούλομαι να μιμηθώ
Παίρνω του πάγου πλέον την μορφή
και θα χαθώ σε υπό το μηδέν αισθήσεις
στο ψύχος η ψυχή να διατηρείται
σκληρή, κενή, αποστασιοποιημένη
Καθαριότητα ν’αρχίσω από σήμερα,
σκούπα φαράσι απολυμαντικό
όλα τα εντός μου πορφυρά να εξαφανίσω
κάθε ζέση και κάθε ζέστη, επείγει να σβηστώ,
να σβήσω όλα και μ’ απόφαση ειλημμένη
παρμένη αμετάκλητη κι όχι εν θερμώ
Πρέπει, και ας με θλίβει, κι ας με πονάει
προτού να δύσω να έχω ήδη απονεκρωθεί
Σωρός τα Πρέπει πρέπει
να επικαλύψουν των Θέλω το χαμό.
Δεν είναι η αγάπη ένα παιχνίδι
είναι η έκπαγλη και ένθεη γραφή

κι εγώ τόσους και τόσους χρόνους

να συλλαβίζω άλλη αλφαβήτα δεν έμαθα ποτέ
Για πες μου, πώς και εσύ
δεν το’μαθες αυτό και καις στοργή;
Ψέμα, όλα ένα μεγάλο καθάριο ατόφιο ψέμα
και μόνη αλήθεια που εδώ βρήκα, ήταν αυτό
Μια υδατογραφία ήμουν
και στο νερό μου πλήγμα μένω να σβηστώ

Να χαίρεις τώρα που σε κερνώ κρασί απ’τα δάκρυά μου
κόκκινο, ίμερου κρασί με γιασεμί και μίνθη αρωματισμένο
και να το πιείς, μην μ’αρνηθείς έτσι όπως λήγω
γλυφό δεν είναι, μόνο για μένα πάντα του πικρό
Για δες τι μένει στα αποκαΐδια μέσα
στην άκρη της μέρας μου, τα ατενίζω και ριγώ
ψάξε τις στάχτες τους καλά, μπορεί, ποιος τάχα ξέρει,
μπορεί εκεί μέσα τους να κατοικώ εγώ
Και για αυτόν τον πλάνο χρόνο που’χει φύγει
σιωπηλά και σαν στοιχειό ακροπατώντας
για αυτόν τώρα που θλίβομαι και που θρηνώ,
μα και για μένα που περίφροντις να γίνω
πρέπει, και να ξορκίσω, να εξορίσω το πυρό
υπό το μηδέν να λήξω, να καταλήξω τον πυρετό

Μ’αυτήν την κατακλείδα μέλλον σφραγίζω
μεγάλο κλειδί, βαρύ, μεταλλικό,
το χέρι μου το καίει καθώς θύρες κλειδώνω,
σφαλώ το κάθε άνοιγμα, την κάθε μου ρωγμή,
περίκλειστη κι επτασφράγιστη ως όφειλα ξανά
να απομείνω