Εθελουσία Λήθη

Μνήμες φυλακισμένες στα νύχια μου
μην ψάχνεις
Έχω νεκρώσει όλες τις απολήξεις
του κορμιού μου
δεν έχει απομείνει ούτε μια
πουθενά δεν θα καταλήξεις
μια κι ό,τι χάραξε, έχει ήδη σβήσει
Κι ούτε ουλή στην μνήμη
ούτε θυμητάρι δεν έχουν τα παλιά
Οι άνδρες που πέρασαν από το σώμα μου
κοιμούνται σαβανωμένοι
πάνω σε μαρμάρινα κρεβάτια
Στους σιωπηλούς τάφους του νου μου
ήχος δεν υπάρχει κανείς
Τα δευτερόλεπτα που συνέθεσαν μια πλήξη
μεταμορφώθηκαν σε απόλυτη αδιαφορία
Ένα δίχτυ κάλυψε τον εγκέφαλό μου,
προστατευτικό

Γι’αυτό σου λέω,
οι άνδρες που πέρασαν από πάνω μου
δεν μ’άγγιξαν ποτέ.