... . . .

Περιπλεγμένες μέρες
αναρριχώμενες
σε μια αγχώδη αδημονία
που ελίσσονται
ανάμεσα από εξερευνήσεις και ανακαλύψεις
και εξελίσσονται
σε ενόραση μέλλοντος καιρού
κι εγρήγορση παρόντος
Με απίστευτη απαισιοδοξία
στην κοίτη της μέρας καθήμενη
πότε να πικραίνομαι
και πότε να ευφραίνομαι
μα ποτέ να ελπίζω
και να προσδοκώ
την απόλυτη ευτυχία
κι ευδαιμονία
Με τα μικρά κι ελάχιστα
να χαίρομαι
προσπαθώντας- πάντα-
να προσπελάσω το αδύνατο
Αλλά αυτό αυτόβουλα
να έχει εγκατασταθεί
στο μόνον μέλλον που μου απέμεινε
στο Τίποτε
Έτσι όταν κοιτώ μπροστά μου
το υπερμέγεθες κενό
διογκώνεται
κι άλλο κι άλλο
και αυτό
είναι το μόνο που μεγαλώνει γύρω
ενώ όλα τα άλλα μαραίνονται
Ήλιος κανείς
δεν υπάρχει δύση
γιατί ποτέ δεν γεννήθηκε μια ανατολή
Δεν γεύομαι τέλος
γιατί ποτέ δεν με θυμήθηκε μια αρχή
τουλάχιστον από αυτές που γύρεψα
Μια απεραντοσύνη από τίποτε
μικρά μεγάλα αθώα άνευρα σπαρακτικά Τίποτε
που ανασύρω όταν προσπαθώ να δω αυτό το Κάτι

Ας κοιμηθούμε κι απόψε
Οι εφιάλτες τώρα πια
από εκεί που έμεναν έχουν δραπετεύσει
κι έρχονται εδώ
Ακίνδυνο πεδίο απέμεινε ο ύπνος
Σαν φέρετρο ζωής