Γκρίζα πέπλα φόρεσε η οδύνη μου
την στέρησή σου να υποδεχθεί
τις μέρες, τον καιρό
τους χτύπους της καρδιάς μου
που θα αριθμούν τις απουσίες
σαν θα πληθαίνουν
και θα με υπερβαίνουν
Κάθε σου εικόνα ένα τριαντάφυλλο
κομμένο από κήπους του μυαλού
γκρίζα θα τα βάψει κι αυτά
η απόσταση, θα τα στραγγίσει
από ζωή κι από την ευωδιά
θα τα στερήσει
Γκρίζο εκεί που ήθελα το πορφυρό
το άλικο του πόθου χρώμα
γκρίζο απομένει, σκοτεινό
Ποιος σαδιστής θεός με παγιδεύει
σε ζοφερούς ορίζοντες;
Δεν ξέρει πως το κόκκινο
δεν είμαι μόνη σαν το θέλω;
Σαν πάγος, κοφτερό
-
Έτσι. Ξεκίνησε έτσι. Στην πραγματικότητα αυτό σε ξύπνησε και όχι το φως ή
το ξυπνητήρι δίπλα στο αυτί σου μήπως και παρακοιμηθείς. Αυτό. Αυτές
δηλαδή. Ε...
Πριν από 16 χρόνια



