Σιγή οριζόντων

Χαράζει, αλλά όχι
Δεν φτάνει ως εδώ
και δεν θερμαίνει
Πολύς ο πάγος
που στοιβάχτηκε εντός
και δεν θα λειώσει
Με ημίμετρα
τίποτε δεν κοπάζει βλέπεις,
οι ανάγκες γιγαντώθηκαν και απαιτούν,
μα δεν θα λάβουν
Έχω μάθει πια να βλέπω πρωινά
με δίχως φως
και δίχως θέρμη
κι είν’όλα αυτά, η ερημιά
που κάθε μέρα με νεκρώνει παραπάνω,
τα άλλα όλα, ευσεβείς –κι όχι-
πόθοι. Τίποτε,
ένα λευκό τοπίο είναι η ζωή μου
παγωμένο
Έτσι κι αλλιώς
σ’αυτό της ηλικίας σταυροδρόμι
δεν γίνεται να περιμένω τίποτε άλλο
δεν γίνεται να προσδοκώ την ζεστασιά
της παρουσίας, της νιότης
το σπινθήρισμα,
το κόκκινο και το λαμπρό
του έρωτα το υφάδι
Για μένα τα χρώματα ξεβάφουν.
και άλλο κι άλλο,
λες και ο χρόνος τα εξαγνίζει
Εξαϋλώνεται η ζωή
και φθίνει
κι εξουδετερώνεται η ελπίδα
καθώς μαθαίνει να σιωπά
Τι μέλλει;
Μονάχα μια νύχτα βορινή
που να κρατά όλης της δύσης το θλιμμένο χρώμα
κι όλη την διάρκεια της μέλλουσας ζωής
σε μια άφατη μελαγχολία που σαρώνει
Και σκοτώνει

Μετώκησα στα βόρεια της ηπείρου και το ξέρω .