Εδώ θα παραμένω, πιστή σκύλα
θα περιμένω εδώ πέρα να ξεφτίσει
να χάσει όλα του τα χλωρά τα φύλλα
να φύγει ο ξένος πόθος, να σβήσει, να τσακίσει
αυτό που παρεμβλήθηκε να φυλλορροήσει
Και σαν θα έρθεις ακριβέ μου πάλι πίσω
ανήμπορος, στεγνός και κουρασμένος
θα βρώ άραγε ένα λόγο να μισήσω
εσέ που ήσουν έτσι πλανεμένος;
εσένα που ήσουν τόσο λατρεμένος...
Πώς θα σε δω μ'ένα υγρό και θολό βλέμμα
απέναντί σου σαν σταθώ όταν ξαναγυρίσεις
σαν ξεστομίσεις ακόμα ένα άλλο ψέμα
πώς τάχα εμένα δεν μπόρεσες ποτέ να λησμονήσεις;
Την μάσκα φόρα, καλύψου, κι έλα να μ'αντικρίσεις.
