Το όνομά μου είναι Στάχτη.
Έκαψα το παρελθόν, τώρα καίω και το μέλλον.
Ανάβω το φυτίλι της ανατίναξης.
Μια εκρηκτική στιγμή κι όλα σκορπίζουν στον αέρα.
Πυροδοτώ τα όνειρά μου να γίνουν εφιάλτες όπως θα διαλύονται.
Τα αποκαΐδια μαύρες νυχτερίδες να πετάνε.
Και σιωπή.
Ένα τσιγάρο μόνο του καίγεται στο τασάκι.
Σαν γκρίζο αποφόρι ενός φιδιού,
στέκει ακόμα το αλλοτινό του σχήμα.
Για όλα όσα δεν έγιναν,
για όλα όσα δεν πρόκειται να γίνουν,
το όνομά μου πάντα θα είναι Στάχτη.
Και θα καίγομαι.
Σαν πάγος, κοφτερό
-
Έτσι. Ξεκίνησε έτσι. Στην πραγματικότητα αυτό σε ξύπνησε και όχι το φως ή
το ξυπνητήρι δίπλα στο αυτί σου μήπως και παρακοιμηθείς. Αυτό. Αυτές
δηλαδή. Ε...
Πριν από 16 χρόνια



