Φθινοπωρινή ελεγεία πριν τον απόλυτο χειμώνα

Υπάρχουν οι δρόμοι που μπόρεσα
κι οι άλλοι, οι αδιάβατοι.
Και άβατον πια,
άβατον
ο εαυτός μου.
Φθίνει.
Χάνεται και σβήνει
Να το εμποδίσω δεν μπορώ.
Απορώ
πώς από την αναγέννησή μου
αναγεννάται σκότος.
Τόσο πολύ
τόσο βαθύ.
Τόσο πηχτό κι αδιαπέραστο.

Ποτέ δεν ήμουν δέντρο
με ισχυρό κορμό
αρτιμελής
αυτοφυής
και αυτοδύναμος.
Ως αναρριχώμενο πλανήθηκα
στην αγάπη πάνω
ατυχώς στηρίχθηκα.
Και πια
-τώρα πια-
κατεμαράνθην.

Να μάθω να μετρώ τις νότες της σιωπής
σαν φύλλα
που απρόσμενος αέρας άπονος
παντού σκορπίζει.