Σαρκοφάγος..

Πόσες φορές το πρόσωπό σου έγειρες με αποδοχή της ήττας σου πικρή κι ακούμπησες το πλάι στο κρύο μαρμαρένιο σου κρεβάτι.
Πόσες αμέτρητες φορές τα μάτια στύλωσες μπροστά με λύσσα να μην υγρανθούν οι κόρες, στον ζόφο του ορίζοντά σου να μην παραδοθείς.
Πόσες στιγμές λαχτάρισες φτερά ονείρων δυνατά να συγκλονίσουν μια φυγή ανάστασης κόνδορα νεφοσκεπών κορυφών εραστή.
Βήματα κρότοι στο έδαφος πλησιάζουν χτύποι καρδιάς δυναμώνουν κι αν σταθούν γοργά θα διαφύγουν το ξέρεις μετά
Ιππότη της άφατης θλίψης εκεί στην σαρκοφάγο σου επάνω με την αρματωσιά σου απόμεινες ασάλευτος τον χρόνο άδειο να μετράς
Είν' το σπαθί σου ο μόνος φίλος σου και σύμμαχός σου επάνωθέ σου μέταλλο παγωμένο το σώμα σου να το ζεστάνει δεν μπορεί
όσο σε διασχίζει, τα δάχτυλα σου κρίνοι σφίγγοντας την λαβή του φυλακισμένη κτήση στην χρήση της δικαίωμα κι ανάγκη.
Πόσες φορές είδες τον χρόνο να περνά από πάνω σου σκόνη αιωρούμενη στο φως σπινθήρισαν αιώνες οι ώρες οι λευκές.
Πόσες ημέρες πληγές μέτρησες σαν πόθησες το ακίνητό σου σώμα ν'αντιδράσει που δεν μπορεί στην δράση και στην βιάση των καιρών.
Πόσους αποχαιρετισμούς σου μέλλεται τώρα να δώσεις στου ανείπωτου του ταξιδιού την μυστική την θύρα εσύ ένας χειμώνας νάρκης άγονη λέξη ήχος νεκρός

Αφυλο εσύ αφίλητο ανέκφραστο άσπρο τοπίο, σε βρήκα απέραντο σε αφήνω ρημαγμένο αντίο



(εμφανίστηκε στις 19-5-2006)