Και κάπως έτσι

Και κάπως έτσι ζήσαμε.
Αυτό που μας έλαχε το σάρωσε ο φόβος
και δεν τ’ αναστήσαμε.
Δεν το αγγίξαμε.
Χαμένα όλα πίσω μας πληγώνουνε την σκέψη,
τα όνειρα που δύσαν πριν ν’ανθίσουν.
Πριν να σμίξουν.
Θύελλες που κοπάσαν και σβήσανε νωρίς.

Και κάπως έτσι θηρεύω τον καιρό
αδράχνω την μέρα, κεντρίζω την σιωπή
κεντώ την πλήξη
να μην είναι στείρα πια.
Πώς να προλάβω όλα τούτα να τα νιώσω
μάτια ερμητικά κλειστά τις αισθήσεις μου να παραδώσω

Και κάπως έτσι
σαν την μονότονη βροχή που σιγοπέφτει
μια μέρα θα χαθώ.