nec plus ultra

Βυθίζομαι αύτανδρη
στους φόβους μου και πάλι
Ο αστρολάβος δεν λειτουργεί
πάλι έχασα τα μάτια σου
Χάθηκα μες το σκοτάδι
σε μιας κραυγής απόγνωση
αυτής που αδυνατώ να φωνάξω
Ψάχνω να βρω την έξοδο
την πιθανή διαφυγή
από την αλλοτρίωσή μου
Τον τρόπο
να αποφύγω αυτόν τον κυκεώνα
κυκλώνα του νου
Κι αυτό το μαρτύριο
του να σε σκέπτομαι
με την ίδια συχνότητα της αναπνοής μου
Ω, μην μου πεις
το ξέρω
Είναι όλα καλά
πιο καλά από ποτέ
Μπήκε και η συνήθεια
επίσης

Η αγάπη μας γεννήθηκε γερασμένη
ήδη