Cursus

Τι ειρωνεία, η ζωή μου
να πηγαίνει με βήμα σημειωτόν
κι εγώ να τρέχω να την προσπεράσω
μήπως προλάβω τα ανέλπιστα
Κι αυτά ασάλευτα
αγάλματα
στους τάφους του απλησίαστου
να παραμένουν
Ανόητη εγώ που
τόσο θαμπωμένη από το κάλλος τους
τυφλώθηκα
και έκοψα το νήμα πρώτη

Ενώ η ζωή μου αργεί