Γράφοντας τη νύχτα...

Διάγω την ζωή μου αυτοκτονικά
καθώς απαρέγκλιτα βαδίζω
ολοένα και εγγύτερα στο ικρίωμα
των τετελεσμένων
και των προδιαγεγραμμένων ερήμην μου
Των διαφαινομένων ερήμων μου
Κουράστηκα να σκάβω το πετρωμένο πεπρωμένο
ψάχνοντας για πετράδια-ίχνη
ευτυχίας

Εγώ ματώνω, όχι ο βράχος

Στην σιωπή της νύχτας ξεδιπλώνω τις λέξεις
τις απαλλάσσω από κάθε βεβαρημένο παρελθόν
για να τις καταθέσω ασφαλείς στα χέρια σου
σε μια αειθαλή ιδιοπαθή νεότητα
δωρήματα των όσων εξαιτίας σου αισθάνθηκα
όλα αυτά που ουδόλως επεδίωξα
μα ήρθαν και με τύλιξαν με τη θέρμη
της πνοής σου

Στα δίνω για να τα φυλάς εσύ
εγώ που λαχταρώ να φίλαγα εσένα

Άδεια από φλόγες λέξεις πια
κρυώνω κι έτσι μεθώ
με οίνο σε χρώμα αρτηριών
εκείνων δίπλα στην πηγή της καρδιάς
για να αναβλύζω καλύτερα τη θλίψη
του διαφυγόντος παρελθόντος
μα και του αδυνάμου μέλλοντος
που διαρκώς συνθλίβεται

σε ένα αδιέξοδο παρόν

Αυτό που απλόχερα προσφέρουμε
στην μονοτονία της βολής μας
εκεί, στη χώρα των βολών
και των βουλών των

Εκεί που τσακιζόμαστε

Η ελεύθερή μου ώρα είναι αυτή
και είναι εδώ όπου στοιχειώνομαι
κρυμμένη μες τα μαυσωλεία των στίχων μου
σβησμένη στο σκοτάδι της συρρίκνωσής μου
και στην αδηφαγία της καθημερινότητας
Πόσο καιρό σπατάλησα
στην αναμονή μιας ζωής που αδυνατεί να έρθει
μια κι έχει άλλες σημαντικότερες δουλειές
αφού συνδράμει πάντα τους ισχυρούς της θέλησης
κι όχι τους άβουλους

Ματαίως την προσμένω
θα με στήσει

Αναχωρώ λοιπόν πάραυτα
σε κρανίου τόπο
κι ας έχω ήδη σταυρωθεί
Όταν όλα θα έχουν τελειώσει
-κι εγώ μαζί-
σαν νεκρή επιτέλους και εν σώματι
θα προσμένω την ετυμηγορία του χρόνου
να με δικαιώσει