Αρπάγη

Αίλουρος να φανείς
τριγύρω στον λεπτό λαιμό μου άσε χνάρια σου
και κόσμησέ με μ’ ό,τι απορρέει απ' το πάθος σου
σε σάρκας πάπυρο να αποδείξεις όσα λες
καθώς θα στέκω χαρτί άγραφο για να χαράξεις
τους δαιδαλώδεις διάδρομους των επιθυμιών σου
και τέλος οδοντωτή να καταθέσεις την υπογραφή σου
σε φλέβα που κατάστηθα οδηγεί
Κι εγώ κατόπιν, βαθιά το πέρασμά σου ανασαίνοντας
αδέκαστος ιχνηλάτης στα τατουάζ των πατημάτων σου
διάγνωση θα κάνω, ένα πόρισμα
εκείνης της πορείας σου πιο μέσα από το σώμα μου
εδώ, στο μήκος της εγγύς ζωής μου τι αλήθειες άφησες
και πώς θα σε θυμάμαι στο μετέπειτα
ως τι με σφράγισες, ποιος ήσουν
Να ξέρω
αν είχες τελικά καρδιά
ή αν σου είχα δανείσει τη δική μου

Αίλουρος να φανείς
ακίνητη να βρίσκομαι, αιχμάλωτη
δική σου
κι όχι των φόβων