Λατρευτικό

Στόμα μου
επικονιάζεσαι με αγάπη
χέρια μου
αγγίζετε το ποθητό
μάτια μου
βλέπετε αυτό που στερούμαι
και ακούω κι οσφραίνομαι
το που λαχταρώ
Σώμα μου
πώς μένεις τόσο λογικό
και έμαθες να φεύγεις
δίχως δράματα;

Δεν νίβω τα χέρια
απ’ τα ακροδάχτυλα το ίχνος σου μη λείψει
Και ούτε τρώγω
να μην μιάνω την γεύση τη δική σου
Μένω στα ίδια και στα ίδια και προσμένω
απόλυτη
αμετακίνητη
απαράλλαχτη
Κι ό,τι άφησες πίσω σου
ό,τι κρατώ μέσα μου
στα τρίσβαθά μου μην χαθεί φυλάσσω
Τα αόρατα
για μένα ορατά
Μέσα σε μένα
έξω από μένα
ιερά

Μην καθαρίσω το δάπεδο
μην αφαιρέσω τίποτε
να μείνουν εκεί
όλα
Μέχρι κι η λάσπη απ’ τα παπούτσια σου