δι-έγερσις

Σε παρελθόντα χρόνο μου ετέθη το ερώτημα
αν των ηδύβολων αισθήσεων το οίκημα θα αφήσω
λόγω αδιαφορίας να κατεδαφιστεί
ή εκ θεμελίων θα αναστηλώσω
και θα το παρουσιάσω στην πρότερή του
την κατάσταση και δόξα

Αν θα το ζήσω, ή αν πέρασα

Έσπευσα πάραυτα μια και δεν εγνώριζα
πόσο παραμελημένο κι αφημένο ήδη ήταν
και έκαμα τα δέοντα, μελέτες, σχέδια και λοιπά
κατόψεις και απόψεις της πορείας μου
μέχρι κι εμβαδομέτρηση της περιοχής
να δω πόσο με παίρνει να επεκταθώ στο όνειρο
Στην πολεοδομία πήγα που όλα αυτά εντάσσονται
και όλο το χαρτοβασίλειο των λέξεων παρέδωσα
βαρύγδουπα υπογεγραμμένο από τον αρχιτέκτονα
μελετητή κι αναστηλωτή μου

Τον υποκινητή μου

Μου εδόθη αριθμός του έτους που μας πέρασε
κι εχάρην ως τα μύχια της ψυχής μου που επιτέλους
θα προλάβαινα εγκαίρως την αναμονή
να υποστηρίξω σθεναρά μέχρι να γίνει ανάμνηση
Οι γείτονες και φίλοι διεμαρτυρήθησαν:
-Τι φασαρία, ας το άφηνες
τι χρεία υπήρχε τώρα για τέτοια πράγματα
Οι καιροί είναι πονηροί, δεν ξέρεις
πόσο βραχύβια είναι όλα αυτά και ληξιπρόθεσμα;
Όμως εγώ σκεφτόμουν την σφραγίδα μου
ως άδεια δράσης κι ανάκαμψης
κι όλα αυτά ανέμελα παρέκαμπτα
μια κι είχα τώρα πια το στίγμα
της άνωθεν εντολής και επιλογής
κατάκαρδα κατοχυρώσει

Ως δώρημα αναγέννησης

Με έμελλε μόνον το οίκημα
στίλβον στον ήλιο να παραδοθεί
με νέα αίγλη κι ωριμότητα ανεγερμένο
λαμπρύνοντας τον χρόνο να κατοικηθεί
περιέχοντας τα απαιτούμενα πολύτιμα όλα
Έτσι έπραξα τα πάντα με επιμέλεια
ως αρχικώς μου εζητήθησαν
απέφυγα φωνές και βλέψεις τρίτων
κι απ’ τους ζηλόφθονους τους καλοθελητές
ευέλικτα διέφυγα

Κι επέμενα κι υπέμενα

Μα όμως τώρα σαστισμένη και μετέωρη
συχνά αναρωτιέμαι αν βαρήκοο το μέλλον
στα γραφεία εκείνα ήταν
και την εκπονηθείσα μου μελέτη αν ενέταξε
στον πορφυρό των Πόθων φάκελο
ή μήπως μέσα στον τεράστιο εκείνο
των Παθών.


Και σε ποια διασταύρωση ζωής θα συναντιόμαστε