Έρχεται σιγά σιγά, ακροπατώντας
για να συλλέξει υποψίες
να ερευνήσει τι συμβαίνει στο βυθό
του άγνωρου, του άγνωστου παρόντος
Έρχεται ψάχνοντας, όλο ψάχνοντας
να επιβεβαιωθούν οι φόβοι
ή, να ενυδατωθεί η ερημιά
για να ανθίσει χρώματα
Ποιος τάχα είναι το εμπόδιο
που τα ανέφικτα δεν γίνονται εφικτά,
κάποιος βρε διάολε πρέπει να φταίει
μια που τυφλός ο εγωισμός πάντα αποτρέπει
το φταίξιμο εξ ολοκλήρου νά'ναι σε μας
Ποτέ τα ίχνη τα δικά μας δεν προσέχουμε
Έρχεται, μαζί με το σκοτάδι σιωπηλή
κρυμμένη κάτω από μανδύες πένθιμους
μη τύχει και την δω, να μην σκιαχτώ
την ξεχωρίσω επιτέλους
και την ορίσω
Μα εγώ κοιμάμαι ήδη με μάτια ανοιχτά
ποτέ μου δεν ησύχασα τόσο όσο
να με αφήσει η έγνοια σου
Να με κοιμίσει το θρόισμα του ήχου σου
εγώ ποτέ μου έτσι δεν ευτύχησα
κι ας λες εσύ, κι ας λες
σε τέτοιου σύννεφου αγκαλιά
ποτέ μου δεν λικνίστηκα
και δεν αφέθηκα σε νάρκης μέθη
Είναι που τόσο πια καλά αντιλαμβάνομαι
πως σου ταιριάζω μια χαρά μέσα στο όνειρο
μα το όνειρο το ίδιο εγώ δεν είμαι
δεν είμαι εγώ η αφορμή
ή η αφετηρία
Με αγαπούσες πριν ακόμη με διαβείς
Κι είναι που πάντα
στην άκρη μιας αιχμής με διατηρείς
και μ’έμαθες να μην εφησυχάζω
γκρεμούς να αναμένω διαρκώς
ή σε ένα σάκο με μια γάτα μες τον Βόσπορο
Να περιμένω τέλος κάθε μέρα
δίχως αρχής επιστροφές
μια που το αύριο διαρκώς κερδίζεται
απ’της στιγμής τα πεπραγμένα
Να, με το δάχτυλό μου, σου την δείχνω
την σκιά σου, ήρθε πάλι
θέλει να γίνει εγώ, και κάτι πιο πολύ:
να συνεχίσει να είναι εκείνη
