Πορφυρογέννητη

Όταν λυγάς
κι ως και το διαμάντι σου πιστεύεις θα ραγίσει
όταν μικραίνεις, φυλλορροείς
σπαράζεσαι και κάμπτεσαι
όταν με σιντεφένια δάκτυλα από τους οφθαλμούς
τα μαργαριτάρια που κυλούνε κρύβεις
καθώς θαρρείς ότι τα γεγονότα σε υπερβαίνουν
και πως πίσω τους όλα εσένα θα αφήσουν,
να θυμάσαι
το Πορφυρό δωμάτιο
Να το θυμάσαι άνασσα, να προχωρείς στητή
η κεφαλή κοιτά ορίζοντες, ποτέ το χώμα
Στην κόμη σου επάνω ανέγγιχτο
πάντα το στέμμα λαμπυρίζει ιριδίζοντας
δεν σε βαραίνουν μόνον οι μέρες
αλλά κι αυτό που αξίζεις
Στο φως που ήρθες, στους καθάριους τοίχους
ανάμεσα, οι επτά γενιές σου κίονες
από σαρδόνυχα και λαζουρίτη
στυλοβατούνε τη θωριά σου
και το διάβα σου
Να τις τιμάς, μην γονατίσεις
Μοίρες σε έραναν, μην το ξεχνάς
τα δώρα σου εδόθησαν ισόποσα, βασιλικά
και κείνη κει την μυσαρή
που πίσω από τις κουίντες χαμηλόφωνα
στο αδράχτι σου
σε παροτρύνει να τρυπηθείς και πάλι
την λένε Αμφιβολία

Μην την ακούσεις
Στο πορφυρό σου το δωμάτιο να παραμείνεις
Το σκήπτρο στην καρδιά σου
αδιαφιλονίκητο

(despierta flor de los valles)