Εωσφόρος

Δεν αγαπώ παρά τον θάνατό μου
και συ θα είσαι αυτός που με διαβαίνει
πυροδοτώντας έρχεσαι, ειμαρμένη μου
την λήξη μου συνθέτεις
Αγίνωτες στιγμές σταλάζουν δηλητήριο
σ’αντίθεση με τα ώριμα του νου φρούτα
που σαπίζουν και χάνονται
στου Έγινε την κατοικία
Τολμάς να ανταγωνίζεσαι
τον καθρέπτη σου
το πως ξέρω ποιος είσαι
κι είχα ασπίδα να προτάξω
στην εικόνα σου το απέλπιδο
το μη έχον πίστη ουδεμία
και σε κανέναν
Εισχώρησες στο Πουθενά
και το’φτιαξες Κάτι για να μπορείς να παίξεις
άπλωσες τα σύνεργά σου
και κέντριζες λόγχη μέθη
συστηματικά κι αδιάκοπα
σε μια εκτός ορίων παραμονή,
ως που με αιχμή στο ακόνιτο
βουτηγμένη, αδιάφορος
για τις συνέπειες πάνω μου
έβαλλες
Αρρώστησα,
γίνομαι μπλε, απίστευτα μπλε
και σκουραίνω ακόμα δύοντας
χρωματισμούς, ως το απόλυτο μαύρο
της νεκρής θάλασσας τη νύχτα
Μετατρέπομαι σε σκόνη
σμικρύνομαι
και αιωρούμαι μονοδιάστατη
Η ψυχή διαχωρίζεται από το σώμα
και το μαστιγώνει στην μοναξιά του
με βέβηλες κι ανείπωτες σκέψεις
Δεν με καθαίρει η επίγνωση, με συμπυκνώνει
καρφωμένη σαν πεταλούδα με τα φτερά τεντωμένα
Τις νύχτες προσπαθώ

να κοιμηθώ με τα μάτια κλειστά
μα είναι μάταιο, γιατί βλέπω εσένα να έρχεσαι
σαν σκότους καβαλάρης κι από το στέρνο μου
να αφαιρείς το περιεχόμενο
του ρυθμικού ρολογιού που μετρά
τα δευτερόλεπτα της απουσίας αισθήματος
Γνωρίζω το πολύ, γνωρίζω και το λίγο
γνωρίζω εσένα και τα κίτρινα μάτια σου
πάνθηρα, που τις σάρκες ξεσκίζεις
λάβε το τρόπαιό σου και χαίρου
Εδώ κείμαι

εκπνέοντας