Συστέλλομαι

α… εδώ πια
που οι ήχοι σου
απομακρύνονται από τα αυτιά μου
σαν να είμαι στον πάτο μιας λίμνης
Και το κογχύλι παραμένει σιωπηλό
Όλα είναι τώρα λευκά
λευκά
όλα τα χρώματα ένα
Μα μην ανησυχείς για μένα
τις αλυσίδες τις έχω συνηθίσει
δεν θα ολισθήσω άλλο

Μετεωρίζονται οι λέξεις εδώ
χάνουν το ειδικό τους βάρος
και δραπετεύουν από την ξέχειλη μνήμη
μήπως κι ελαφρύνει το μέλλον
κι επιζήσει έστω και κενό
Βυθίζομαι σε ύπνο
ύπνωση
χωρίς όνειρα επιτέλους
Συστρέφομαι
και συστέλλομαι
παγώνοντας

Κι όλα είναι λευκά

Αιωρούνται νιφάδες
χορεύουν
στα διψασμένα -για σένα- μάτια μου
μετεωρίζεται η σκόνη των καιρών
ανυπόφορα πάναγνη
Και πώς θα ήθελα
να ήμουν έξω
απ’ το γυάλινο τοίχο
έξω από όλα αυτά τα παράθυρα
καλυμμένη αλλά
με πρόσωπο ξέσκεπο
ευδιάκριτο
να βγω στο λευκό χαρτί των δρόμων
σαν τελεία που κινείται μέχρι να βρει
ποια φράση θα τερματίσει,
και να τις νοιώσω επάνω μου
να αισθανθώ το κρύο
το πόσο το έξω ψύχος
θα μπορούσε να είναι πιο πολύ
πιο σφοδρό
από όσο το μέσα
Από όσο μέσα μου ο πάγος

Και
να αιωρούνται νιφάδες
ολόλευκες
να μετεωρίζονται οι ψηφίδες μου
πολύχρωμες
κι εκείνες οι βαθυκόκκινες
να μην ματώνουν πια

Στο χιόνι, χιόνα να εξαγνιστώ