Στο τέλμα του χειμώνα

Βαριές οι σκιές των πραγμάτων
εξουθενωτικές εξισώσεις εξορύσσουν

περικλείοντας προφανή πορίσματα
Ανηλεώς επιμένω στο γκρέμισμα της αυταπάτης
και τιμωρώ τον εαυτό μου μικραίνοντας
τα φτερά εκείνα που κάποτε μου χάρισες
για μην τύχει και πετάξω ψηλά
για να μην πέσω και με χάσεις
προτού να το θελήσεις
Κι εμμένω
και προσπαθώ ν’ανασαίνω
κάθε φορά το λίγο οξυγόνο
που αποπνέει σαν φιλόστοργο αεράκι
κάθε σου λόγος
κάθε σου ίχνος

Βαρύ το μέλλον
το κεντά το παρόν
τρυπώντας το στα μάτια
το πληγώνει
κι είναι άδηλο πια
αν θα επιζήσει
αν θα ζήσει
αυτό κι εγώ
έτσι όπως ήθελα να είμαι

Κρατώ στις τσέπες μου
άφθονο ροζ
κι ας μην μου άρεσε ποτέ σαν χρώμα
κρατώ κι ένα άλικο
και φλογερό
μια στάλα στην καρδιά μου
Μια στάλα η καρδιά μου

Τα χέρια κρύβω
δεν θα με δεις να βάφω καμβάδες όνειρα
κι ούτε θα ενοχλήσω
σκορπίζοντας άλλα ροδοπέταλα
Τα συμμαζεύω
κι αυτά
όπως κι εμένα