Sanctus punctus

Θα ήθελα να σου πω
κι οδυνηρά να σου εξηγήσω
ότι διεκδικώ από εσένα μόνον
τα στίγματα στιγμών της σκέψης σου
για μένα, και ως εκεί θα μένω
μικρές μαρμαρυγές στο ζωογόνο έρωτά σου
Ξέρω πως τίποτε παραπάνω
από αυτό ποτέ μου δεν θα έχω
και γι’ αυτό επιθυμώ
ετούτες τις δοθείσες μου στιγμές να τις φυλάξω
σαν άστρα που λαμπρύνουν το στερέωμα
της στέρεης αγάπης μου για σένα
Με τα διαμάντια αυτής της νοερής
φροντίδας σου θα στολιστώ
κι άλλο δεν θέλω και δεν μπορώ
στο σώμα μου επάνω να αποθέσω
μόνον τα αστέρια αυτά,
και στους πλανήτες αυτού του νου σου
ν’αποκοιμηθώ

Θα σε κρατήσω σαν λεπτότατη φαγιάντσα
σαν την πιο φίνα πορσελάνη μην σε σπάσω
Θα σε φυλάξω, σαν περίτεχνο, πολύτιμο
και εύθραυστο φλιτζάνι
που από εκεί να ξεδιψάσω επιθυμώ
τα χείλη μου να ακουμπήσω προσκυνώντας
το ελιξήριο της ζωής από τις χούφτες σου να πιω
Θα σε κρατήσω σαν δώρο ανέλπιστο
χάρισμα απρόσμενης ευφορίας
ευλογία ζωοδότριας θερμής πνοής,
από παυσίλυπου φιλήματος
υψίστη θέρμη απορρέει
Μεταλαμβάνω

εσένα, απροσμέτρητη ελπίδα ανάτασης
κι ανάκαμψης από την παγωνιά
Θα σε κρατήσω με χέρια διψασμένα
και μάτια ευγνώμονα
άγημα ημερών δυσεύρετων
Ω ναι... έτσι θα σε κρατήσω
σαν άγιο δισκοπότηρο θα σε διαφυλάξω
στων άγριων εποχών μου των ύστατων
την προσευχή, προσήλωση και πίστη
Θα σε κρατήσω με ευλάβεια
Εσύ, αγλάισμα ζωής και μυστικό κλειδί


Θα σε κρατήσω
στο πιο ευαίσθητο μέρος του κορμιού μου
μέσα στο άδυτο, στο άβατό μου
θα σε φυλάξω απαλά μες την καρδιά μου
μην σπάσεις και σε χάσω