που με μετοίκισες
με μετατόπισες
και στα φθινόπωρα πια δεν κατοικώ
δεν μ’αφήνεις να παγώσω
να ναρκωθώ, να νεκρωθώ δεν θέλεις
Καις τους χειμώνες, πυρπολείς
ανατινάζεις θλίψεις, αναταράζεις
επαναφέρεις τις χαρές, επανορθώνεις
θυμίζεις χρώματα θερμά
αρπίζεις θραύσματα χορδές
ενώνεις αύριο με χθες
και με λικνίζεις
σ’ανέμου ανάσες
κι ηδονές
Γλυκά πώς δένουν οι καρποί
σαν οι καιροί μεστώνουν
γεμίζοντας ελλειπτικά φεγγάρια
με μοναξιάς ιάματα, θωπείες
μαγείες κι αρπαγές
Εκτός εποχής η ζέστη
απρόσμενη επισκέπτρια
προοίμιο σου
λαίλαπα πόθε μου
και σαρωτή δυνάστη
Την τροχιά σου ακολουθώ
σε τραχύ περίγραμμα εφάπτομαι
και άπτομαι των επιθυμιών σου
συμμετέχω της αφής
κατέχω της γραφής σου τα μύχια
και των διαδρομών σου τα επώδυνα
κι επικίνδυνα,
ανώδυνα δεν θα σε διασχίσω
Θα σβήσω αριπάλλευκη
μέσα σου για ν’αναγεννηθώ
και πάλι πορφυρή
Στάχτες θα μείνουν από μένα
το μετά μου σαν θα σκορπιστεί
και φύγει
Τι δύναμη που έχεις, σκέπτομαι
ως και τις ανασφάλειες ν’αφοπλίζεις
μ’εκείνο το τραγούδι υπενθυμίζοντάς μου
του γινωμένου αγγίγματός σου τις σπονδές
εαρινέ κι απέραντε
ανέσπερέ μου εσύ
Στον τόπο της σιωπής
ως και την απουσία εξαρθρώνεις
τόσο πολύ
τόσο καλά
και τόσο ελπίζοντας
ξανά
Θα μείνω
εδώ
σε σένα
παραδίδομαι
