Εποχές απρόβλεπτες

Απόμαχος ενός φθινοπώρου
που άνθισε σαν άνοιξη,
μιας άνοιξης
που απέβη χειμώνας
νάρκης άγονος
αναρωτιέμαι
ετούτο το καλοκαίρι
τι εποχή θα έχω.
Μα αν λουφάξω σε ένα παντέρημο παγετό,
διαρκώς,
θα κοιμηθώ και θα κοιμίσω τις πιο μάταιες αισθήσεις.
Ασφαλώς.
Ο καύσων δεν πρόκειται να κατακλύσει τα ενδότερα
Όχι πια.
Ούτε καν κάτι πυρετώδες να του μοιάζει.
Λάβα, φλόγα, πυρά,
το θέρος ως υπήρξε
παρελθόν.
Απόν πυρ
υποχωρεί
καθώς θέρος ο έρως
υποκύπτει
στην ανίατη νόσο
ενός αέναου χειμώνος





καμάρωσέ με, ως και τα χρώματα θα φθίνουν σβήνοντας στην παγωνιά μου
το πάναγνο λευκό ως χιών, θα τα σκεπάσει όλα....