Πόθοι αν-Ιμεροι

Με μύριες λέξεις
σαν πέπλα προσμονής
κι επικαλύψεις επιθυμίας
να ανεμίζουν κάλεσμα,
σάλπισμα ξεσηκωμού.
Ορμές εγείρεις.

Με μύριες φράσεις
στρώνεις το κόκκινο χαλί
βελούδο άλικο και φλογερό
βαθύτατο χρώμα πορφυρό
να το βαδίσω με πέλματα γυμνά
και σαν υπνωτισμένη
δοσμένο ρόλο να υποδυθώ.
Χορδές τανύζεις.

Με μύριους στίχους
ξεδιπλώνεις πόθους
ανίερους κι ανήμερους
επίμονους κι επίπονους,
στοιβάζεις δείγματα επιθυμιών
κι αναπάντεχων εκδηλώσεων δήγματα.
Αργά κι ηδονικά αρπίζεις.

Με βιάση θέλεις
να ενδυθώ αισθήσεις
κατάσαρκα να τις φορέσω
κι έπειτα από αυτό
να ρθώ να σου παραδοθώ
σιδηροδέσμια και ηττημένη
ωσεί χαμένη…

Προκαλείς,
όπως ανερυθρίαστα καλείς.
Βγάζεις αντάρα και φωτιά
επίπλαστα πυρέσσων
καραδοκείς
ως το να θέλγομαι αμετάκλητα
κι αμετανόητα να θέλω
να μετοικήσω στο βασίλειο του χαμού.

Ω το της σαρκός το φέουδο
το μέγα, το ανίκητο, το άγρυπνο
που ελλοχεύει στης λήθης τα σκοτάδια
κι οδεύει κραδαίνοντας
ένα άγγιγμα για φλάμπουρο
πόσο απειλητικό αναδύεται
απ’την εξορία των τρίσβαθων
που τόσους χρόνους το’χα εξοστρακίσει.
Ειμαρμένη;
Τα μάτια μισοκλείνω προχωρώντας
στην άτιμη την γητειά παραδομένη.
Ξοφλημένη….

Με απειλεί η ζωή η ανείδωτη
κι αυτό που ξέρω:

Εκεί, στα χείλη σου θα ματώνει το μέλλον μου.