Συν τοις άλλοις

Κυλάει ο χρόνος
σαν νερό επάνω μου
στραγγίζεται
εξατμίζεται..
Τίποτε δεν μου αφήνει
στερνό.
Στεγνό το δέρμα
κι η ψυχή.
Ξερό.
Τίποτε από όσα άκουσα
δεν βγήκε,
όλα ήσαν έπεα πτερόεντα
και έσβησαν.
Φοβάσαι να μ’αντικρίσεις τώρα,
συν τοις άλλοις
ευκαιρίες είχες πολλές
να πεις μιαν αλήθεια
αλλά αρέσκεσαι στις παρατάσεις
της υπεκφυγής.
Ας είναι…
Το μάταιο τούτο ταξίδι
μου χάρισε
το ανεκτίμητο προνόμιο
να μάθω επιτέλους
ότι υπάρχει μόνον τώρα
και ποτέ αύριο.
Και πως ό,τι λέμε
ανήκει στο τώρα
και ποτέ στο αύριο.
Κι έτσι,
δεν κατηγορείς κανέναν
που είδε το αύριο
με τα μάτια του τώρα.
Δεν κατηγορείς.
Ο μόνος ένοχος
παραμένει
ο εαυτός σου
που τόλμησε να αφεθεί.
Ο εαυτός σου ο δραπέτης.
Καταδικάζεται λοιπόν
Ισόβια
να το θυμάται.

Και των αισθήσεων: Εις Θάνατον