Απουσία

Δεν θάμαι πια εγώ εδώ,
να σε υπερασπιστώ στις γλώσσες τους
τις διχαλωτές τις άθλιες,
δεν θάμαι πια.
Δεν θάμαι εδώ να σου σφουγγίσω το δάκρυ σου
-σφουγγίζω τα δικά μου τώρα πια-
να σε παρηγορήσω
να σ’αναστήσω
όταν γυρεύεις δύναμη στη μάχη για να επιστέψεις,
δεν θάμαι πια.
Δεν θάμαι πια να πλέξω τις εικόνες
το φως χαμόγελων να φέρω
ποταμούς λέξεων να ανασύρω,
δεν θάμαι πια.
Όταν την νύχτα σκυφτός θα νιώσεις να βαδίζεις
-κάποια στιγμή-
δίπλα σου δεν θα με βρεις πια.

Την πρόσκαιρη δύναμη της μόνης βασιλείας έχασα
κι ελπίδα να την ξαναβρώ πια δεν υπάρχει,
τουλάχιστον για τούτη εδώ την φορά.
Κι εσύ αυτήν αποζητάς
κι ας καμώθηκες πως άλλα
-εσωτερικά-
σε ένοιαζαν πιο πολύ
Το περίβλημα είναι και το στέμμα και το σκήπτρο.


Αντίο Όνειρο, καλό ήσουν όσο κράτησε.