Κάποτε θα γλιστρήσω
μέσ’απ’τα χέρια σας
μέσ’απ’ τις μνήμες σας,
θα κυλήσω με την βροχή.
Κάποτε θα γίνω λυγμός,
θ’ανοίξω το παράθυρό μου
και θα πετάξω στο κενό.
Κι όταν θα ξανά’ρθω δεν θα’μαι
παρά λεπτότατες σκονίτσες
καθώς το φως του ήλιου
θα μπαίνει μεσ’απ’το παράθυρό σου
Σαν πάγος, κοφτερό
-
Έτσι. Ξεκίνησε έτσι. Στην πραγματικότητα αυτό σε ξύπνησε και όχι το φως ή
το ξυπνητήρι δίπλα στο αυτί σου μήπως και παρακοιμηθείς. Αυτό. Αυτές
δηλαδή. Ε...
Πριν από 16 χρόνια



