Να σ’αγκαλιάσω
απάνω σου ν’αγκιστρωθώ
και ν’απλωθώ
σαν να’μουν δέρμα σου
Όπως εκείνος που νοιώθει
στο κενό πως γκρεμίζεται
κι απεγνωσμένα κρατά
το μόνο στέρεο σημείο
τη μόνη ελπίδα σωτηρίας
που του απέμεινε
Ματώνουν τα δάχτυλά του
καθώς βαστούν
λες και δαγκώνουν το βράχο
που συγκρατεί την πτώση
έτσι
με την ίδια απελπισία
έτσι
να σ’αγκαλιάσω
απάνω σου ν’αγκιστρωθώ
και ν’απλωθώ
σαν να’μουν δέρμα σου
Όπως εκείνος που νοιώθει
στο κενό πως γκρεμίζεται
κι απεγνωσμένα κρατά
το μόνο στέρεο σημείο
τη μόνη ελπίδα σωτηρίας
που του απέμεινε
Ματώνουν τα δάχτυλά του
καθώς βαστούν
λες και δαγκώνουν το βράχο
που συγκρατεί την πτώση
έτσι
με την ίδια απελπισία
έτσι
να σ’αγκαλιάσω
Για να με σώσεις απ’το χάος
