Ευσχημόνως και κατά τάξιν

Εσύ κι εγώ
είμαστε μια παρένθεση στην γεωμετρία
μια εξαίρεση
κάτι αφύσικο να συμβεί

Βίοι παράλληλοι
καίτοι τεμνόμενοι
στιγμιαίως και ακαριαίως

Κι έπειτα πάλι
παραλλήλως κινούμενοι
ο καθένας στην δική του κατεύθυνση πορείας

Βαδίζουμε ευθυτενείς
και με αξιοπρέπεια τον δρόμο

Δεν θα με δεις να σε κοιτώ
κι ούτε θα σε μαρκάρω
Μου αρκεί να ξέρω ότι ζεις
και ότι είσαι ευτυχής

Στρέφω τα μάτια μου στον ουρανό
κι είναι το ίδιο
Απέραντος αυτός
σαν το διάστημα
που την ζωή μου ορίζεις

Και προχωρώ με αποδοχή

Μες στο μυαλό μου
ζηλότυπα φυλάσσω
την πυροδότηση
Την θρυαλλίδα θύμηση
άφτρας αφής
και το φιτίλι των φιλιών σου

Κόσμους θα γκρέμιζα για σένα
κι εμένα ακόμα
σε μια ανάφλεξη παρόρμησης

Μα ίσταμαι αρραγής
και άπραγη
Ευσχημόνως και κατά τάξιν
πορεύομαι

Γενηθήτω το θέλημά σου
όποιο κι αν είναι

Κι έτσι λοιπόν
στην καθημερινότητα που ζω μηχανικά
εσύ είσαι ο υπαίτιος
για όλες εκείνες τις φορές
που ενδύθηκα χαμόγελο στα χείλη.