Για να αντέχεις...

Λέγανε
το δέντρο με τον ισχνό κορμό
μια άμυνα έχει μόνον
Να λυγίσει πριν ο άνεμος το σπάσει
να καμφθεί
και τις επιταγές του να ακολουθήσει

Να τον αποδεχθεί

Να μην
την μήνιν του ξυπνήσει

Έτσι κι εγώ
όλα τα στάδια προσπαθώντας
να τα περάσω ανώδυνα
Να ξεπεράσω
τον εαυτό μου ακόμα
Κι ως το λύγισμα ετούτο το σωτήριο
να φτάσω
χωρίς να με νικήσει πριν
η απόγνωση του αδύνατου

Πίνεις την ευτυχία
σαν άπορος
που σε σιτίζει κάποιο ίδρυμα
ή η εκκλησία.
Ό,τι βούλονται οι άλλοι
Ό,τι ευαρεστούνται
λαμβάνεις

Το ελάχιστο

Προς τι η οργή
ή η θλίψη;
Τι διαπραγματεύεσαι και παζαρεύεις
το παραπάνω;
Να αγωνίζεσαι για μια ρανίδα χρόνου
ή μια μερίδα
ψίχουλο ευδαιμονίας;
Μια λύση έχεις μόνον αν δεν ανέχεσαι
τούτη την υποτίμηση

Να κινηθείς να φύγεις

Ελεύθερος κι εντέλει ισχυρός
είναι αυτός που όλα τα έχει χάσει

Όλα
Μέχρι και τις ελπίδες

Ποιος είπε ότι τα όνειρα δεν έχουν βάρος;
Λυγάς αν τα φορείς κατάσαρκα
Πληγώνεσαι
και σπας