Κυοφορώ την θλίψη
Ό,τι κι αν λες
Οδοιπορώ στην λεωφόρο
των τετελεσμένων
Των μη δυνάμενων
να αναγεννηθούν
ως ήσαν
Ό,τι κι αν λες
Γυρνώ την πλάτη σ’ όσα
τους άλλους υπνωτίζουν
Όλα όσα εγκυμονούν
της λογικής τον λήθαργο
δεν μ’ έθελξαν ποτέ
Τα αποστρέφομαι
Δεν με τυλίγουν φράσεις
ιστοί αράχνης
Δεν με κοιμίζουν
Απ’ τα σεντούκια
μην ανασύρεις άλλες πια
Ακόμα κι όσες
μόνη εγώ στις έσπειρα
Κι ούτε με δανεικές κουβέντες
αναλγητικές
θα βαυκαλίζομαι
για να ξεχνώ τον πόνο
Τι έχω εμπρός μου
ασκαρδαμυκτί
κοιτώ
Δεν κάμπτομαι
ούτε λεπτό
Το αντιμετωπίζω
(κι ας με τσακίσει)
Γι’ αυτό σου λέω
μη μου μιλάς σαν γητευτής
που πότε πότε ανησυχεί
τα μάγια του μη λήξουν
Δεν θα σ’ακούω
ό,τι κι αν λες
Καιροί ου μενετοί
(μήτε κι οι άνθρωποι επίσης)
Από τον πίνακα του μέλλοντος
που μόνος ζωγραφίζεις
τα πορφυρά δανείσου
Πράξεις
Ό,τι κι αν λες
Οδοιπορώ στην λεωφόρο
των τετελεσμένων
Των μη δυνάμενων
να αναγεννηθούν
ως ήσαν
Ό,τι κι αν λες
Γυρνώ την πλάτη σ’ όσα
τους άλλους υπνωτίζουν
Όλα όσα εγκυμονούν
της λογικής τον λήθαργο
δεν μ’ έθελξαν ποτέ
Τα αποστρέφομαι
Δεν με τυλίγουν φράσεις
ιστοί αράχνης
Δεν με κοιμίζουν
Απ’ τα σεντούκια
μην ανασύρεις άλλες πια
Ακόμα κι όσες
μόνη εγώ στις έσπειρα
Κι ούτε με δανεικές κουβέντες
αναλγητικές
θα βαυκαλίζομαι
για να ξεχνώ τον πόνο
Τι έχω εμπρός μου
ασκαρδαμυκτί
κοιτώ
Δεν κάμπτομαι
ούτε λεπτό
Το αντιμετωπίζω
(κι ας με τσακίσει)
Γι’ αυτό σου λέω
μη μου μιλάς σαν γητευτής
που πότε πότε ανησυχεί
τα μάγια του μη λήξουν
Δεν θα σ’ακούω
ό,τι κι αν λες
Καιροί ου μενετοί
(μήτε κι οι άνθρωποι επίσης)
Από τον πίνακα του μέλλοντος
που μόνος ζωγραφίζεις
τα πορφυρά δανείσου
Πράξεις
