Θα έρθει ο καιρός
που απόλυτα θα δύσουμε
Η βαθιά νύχτα
θα ακολουθήσει τα ίχνη μας
και πλήρως θα τα καλύψει
Τίποτε δεν θα μείνει από όλο αυτό
ούτε δυο στίχοι με ταυτότητα
καθώς
όλα καλά κρυμμένα είναι
Εσύ θα περπατάς και θα πορεύεσαι
θα τριγυρνάς στους ίδιους δρόμους
Θα στοχάζεσαι
πίσω σου θα κοιτάζεις
μα κανείς δεν θα σ’ ακολουθεί
Μόνη η σκιά σου
θα σου κρατάει συντροφιά
μέσα στον όχλο
ενός άδειου από άδολη αγάπη
κόσμου
Δεν θα είσαι μόνος
αλλά θα είσαι
Η βουή θα σε τυλίγει
γερά
κι έτσι την σιωπή της απώλειας
δεν θα την ακούς
Δεν θα την νοιώθεις
Ένας αυτάρεσκος εγωισμός
θα σ’ εμποδίζει να δεις
πόσο επίσπευσες το τέλος
των πραγμάτων
Αυτό που σε έφερε
αυτό στερείς
Θα κάνεις ό,τι έκανες
ίσως καλύτερα από πριν
ίσως πιο ψύχραιμα
και πιο δυναμικά
Θα κινείσαι με άνεση
κυριαρχώντας στη ζωή σου
όπως σου πρέπει
Το βέλος των ματιών μου
θα έχεις λησμονήσει
εντελώς
Ουδόλως θα σε απασχολεί
το πώς σε έβλεπα
Δεν θα σκαλώνει η μνήμη σου
σε μένα
Δεν θα σου λείπω
Και πιθανά
θα εξαπατάς τον εαυτό σου
ότι είσαι ευλογημένα ευτυχής
Και ίσως να’σαι
μια που όλα είναι όπως τα νοιώθουμε
κι όχι όπως είναι
Κι εγώ;
Εγώ δεν θα υπάρχω πια
Δεν θα είμαι εκεί
όπου θα είμαι
Θα ζω
χωρίς να ζω
Την φλόγα
που με κρατούσε ζωντανή
την παίρνεις και αυτήν μαζί σου
