taedium vitae...

Ξεκαθαρίζει το τοπίο
καθώς
η πρωινή ομίχλη
τώρα αποσύρεται
Κατακάθεται κι ο κουρνιαχτός
Kαι ο αχός
απ’τις οπλές των ά λογων
που παρήλασαν εμπρός μου
στην δύναμη της διανοίας εμπρός

τώρα σωπαίνει

Σε ακούω επιτέλους θεέ
να μου μιλάς

Τι θέλεις από μένα,
να υπάρξω;

Εδώ που μ' έφερες
να επιζώ ως πείραμα αντοχής;

Στα σκέλεθρα ερώτων,
στης ζωής τα υπολείμματα
για να σφυρηλατείται η σάρκα μου
λες κι είναι χάλκινο δοχείο
δείκτης δεκτικότητας
ή κύμβαλο αλαλάζον;

Και πώς να δείξω
πως καλά ενσωματώνομαι
πως αποδέχομαι επιτέλους
το δευτερεύον που με απαρτίζει,
το σάρκινό μου κάλυμμα
εκείνου του πρωτεύοντος
που απεκάλεσαν ψυχή;

Εδώ είμαι
στο μεταίχμιο
και στο μετέωρό μου βήμα

Εδώ είμαι

Και θέλω να γνωρίσω
πού συχνάζεις

Μες το φτηνό κι εφήμερο
μέσα σε μία φάρσα
αριστοτεχνικά στημένη
ή
στην ποιότητα των πραγμάτων
στην ανώτερή τους εκδοχή
όπως -παρόλα αυτά-
εμμένω να πιστεύω;

Πού θα σε βρω
να μείνω

Μονάχα μην μου πεις
πως ήμουν από ελαττωματικό καλούπι
κι εγώ ήμουν που δεν ταίριαζα
μετά των υπολοίπων

Ξέρεις,
από αυτά που οφείλουν να αποσύρονται
πριν την παραγωγή.