Πλήρωσις

Στις ελλειπτικές τροχιές πλανητών
που όλο γυρνούν στις ίδιες πορείες άοκνα
αιώνες κι αιώνες τώρα όμοια κι ατελείωτα
κι όνειρα σκιών απόμειναν οι άνθρωποι
πνοή η ζωή, θρόισμα πέρασμα, και τίποτε άλλο
πού θα’μουνα εγώ χωρίς εσένα;

Εκεί όπου τα ταυτόσημα επιμένουν να μπλέκονται
και πλέκονται οι εκλεκτικές συγγένειες
ολοένα πασχίζοντας να μην χαθούν
σε τούτο το έρεβος που απειλητικά κυκλώνει,
πού θά 'μουν τώρα αγάπη μου
εγώ χωρίς εσένα;

Στις άδειες ώρες τις αποχρωματισμένες απ’ τα όνειρα
στις ίδιες λέξεις που έπαψαν να ηχούν νοήματα
καθώς γκρεμίζονται κενές από τα χείλη
δίχως τα δόντια να μπορούν να συγκρατήσουν
κάποια αλλοτινή δική τους δόξα,
στους έρημους της αγάπης τόπους
στους άδικους των ανθρώπων νόμους
στους πένητες των ημερών
που επαιτούν ελπίδες για ν’ επιζήσουν
κι αυτές οι άπληστες αίμα απαιτούν για καύσιμο,
πού θα ήμουν, ακριβέ μου εσύ,
εγώ χωρίς εσένα;


Αν δεν σε ήξερα, τι θά 'μουν;
Τόσους ωκεανούς αγάπης που είχα μέσα μου
πώς θα’χα ανακαλύψει;

Ανέτειλες ανέσπερος
Τόσο απ’το φως σου γέμισα
που δεν πατώ στη γη…