Ατελώς

Ο ρυθμός του κόσμου
δεν διαταράχθηκε σήμερα
Δεν γκρεμίστηκαν τοίχοι
δεν ράγισε η πέτρα
όλα έμειναν καθώς ήσαν
Μην κοιτάς πίσω
κανείς δεν έρχεται
Είμαστε μόνοι
εμείς κι η τάξη των πραγμάτων
Το σώμα μου αποφάσισε
να διασκεδάσει εις βάρος μου
συμμάχησε με τον εχθρό
ξετσίπωτα με ξεγέλασε
Ούτε κι αυτό πια
δεν είναι φίλα προσκείμενο
Διαρκώς με προδίδει

Τι απόμεινε από μια μέρα που με πλήγωσε;

Ίσως μόνον μια ώρα
ίσως δυο
που σε κοιτώ
Ας πετάξω το υπόλοιπο
απόδειξη, τίποτε να θυμίζει
μέρα, λερωμένο ποτήρι επιστρεφόμενο
στην Μνήμη, πίσω να πλύνει
για να παραδώσει, λευκό