Αριάδνη

Επιλεγμένοι κι επίλεκτοι στίχοι
δίχτυα αδράχτια αδράχνουν
Προορίζονται
Κεντρίζεις και λακτίζεις
όλες τις αντιστάσεις μου
Παραδίδομαι
Την μνήμη να ξεδιπλώσει κανείς
κι ως πού
Δεν βοηθά η επίγνωση του προσωρινού
για αφοπλιστική ασπίδα
Πρέπει να σβήσω
για να γράψω το καινό,
φύλλο χαρτί που είμαι
και σκίζομαι
Σκιάζομαι
πόσα εδώ κι εκεί αποτέθηκαν
τι ν’αφαιρέσω;
Λήθη λίθιο
σβήνω τμήματα
-έμαθα-
κι αναδύω άλλα
-εσένα-
δέσμη φωτός ζωογόνα
επάνω μου αχτίδες ρυτίδες
χαμογελάς
στην προσμονή μου
λάμπεις
φύλλο χρυσού
κι ανθόμελο οι οφθαλμοί σου
ευωδιά απαλότατης αφής
ανάμνηση
τις σελίδες απλώνω

κι αναδύεται

Η ήττα μου, ευτυχία μου
η παραμονή μου, κατάκτηση
Κι ας σε νοιώθω θριαμβευτή
με το αυτάρεσκο μειδίαμα
επίγνωση της δύναμής σου
καθόλου δεν με θλίβει
να είμαι τρόπαιό σου
αναπαλλοτρίωτο
Διαγράφω τροχιές
διάτων αστήρ που είμαι
ως εκεί που θέλεις να υπάρχω
ως εκεί που θέλεις, παραμένω
Κι η νύχτα καμβάς για όνειρα
νήμα η επιθυμία
δαιδαλώδες
Το ξανά, το πάλι
να αντικαταστήσει το πριν
γρήγορα γρήγορα με βιάση
παράταξη οι επιθυμίες
και στοιχίζονται
Στοχάζομαι πόσο μοιάζουνε
λες κι είναι αποτυπώματα
του ίδιου απεγνωσμένου πόθου
για να αγαπηθείς
με αφοσίωση
Κι ο μίτος που ξεδιπλώνεται
σε ένα λαβύρινθο
βαθιά και μέσα
για να χαθείς
και όχι να βρεθείς



Κι ακόμα μέσα στο σκοτάδι
θα σε ακολουθώ