Θέμα τακτικής

Μοιάζω με τους εστεμμένους εκείνους
που φοβούμενοι τον θάνατο
το να τους αποπέμψει εκεί
μέχρι και το πιο έμπιστό τους χέρι
δοκίμαζαν κάθε μέρα
μια μικρή –ελάχιστη- δόση
δηλητηρίου
Και συχνά πάλι
φοβούμενοι ότι ετούτο δεν αρκούσε
αύξαναν την ποσότητα
μήπως και
αποτρέψουν εθισμένοι
στο επικίνδυνο
την αναπότρεπτη έξοδό τους
από όλα όσα ήθελαν να συνεχίσουν να έχουν
Τέλος από την τόση πίκρα
τον τόσο φόβο
και την άκαμπτη μοναξιά
που επέβαλαν στον εαυτό τους
το δέρμα τους άλλαζε χρώμα
και η όψις των
δεν ήταν ποτέ ξανά η ιδία

Μα μήτε και πολλά άλλα

Και κρύωνε
σιγά
σιγά
η σάρκα

Έτσι κι εγώ
βυθίζω συνεχώς
το νυστέρι της αλήθειας
σε όλα όσα φοβούνται στο άπλετο φως
απογυμνωμένα να εκτεθούν
Σε δαιδαλώδεις διαδρόμους του νου
πλανιέμαι διαρκώς
σα στοιχειό
σέρνοντας τις αλυσίδες που με δένουν
με την οδύνη
Και τις σκιές ακόμα μαχαιρώνω ανελέητα
μήπως και πίσω από τις κουρτίνες
που αποφάσισαν να κρύβονται
υπάρχει υποψία σάρκας
για να συντρίψω

Όλο το είναι μου
λουρίδες
από όλα όσα
επιμελώς κι αυτόβουλα
κατόρθωσα
Ρακένδυτη των ψευδαισθήσεων
εμμένω
ένδυμα άλλο
να φορέσω δεν διαθέτω
και ούτε θέλω
να με καλύψει ξένο χρώμα

Εδώ είμαι
στητή
Αποποιήθηκα τα γυναικεία τεχνάσματα
τις γαλιφιές τα ψεύδη
τις υπεκφυγές,
σαν κίβδηλα στολίδια
Γυμνή
σου αποκαλύφθηκα

Αιχμηρή η αλήθεια σου
αγκυλώνει
ακόμα

Κι ακόμα
όσα μαζί της πρέπει να δεχθώ

Μα δεν έχει καμία σημασία πια
κι ούτε η ηθελημένη μου η γύμνια
μου αφαιρεί υπόσταση


Σε άρρητου κι απάτητου ναού
το ιερό
με έχει στέψει η αγάπη
σου