Οδοιπορώ

Θα μπορούσα να μειδιάσω
να γελάσω ακόμα, διερχόμενη
τα όσα εγείρεις σ’εκείνο το φανταστικό
κι απίθανο τοπίο ομίχλης
Θα μπορούσα να κοιτώ με κατανόηση
με τη σιγουριά πως πρώτευσα
στις εξετάσεις του ορατού
διαλύοντας την αιθάλη
κι επιζώντας αειθαλής
Θα μπορούσα

Θα μπορούσα να παίζω αυτό το παιχνίδι
με την αυταρέσκεια του νικητή
αυτού που επιβίωσε από την θαλασσοταραχή
γραπωμένος σε μια σανίδα
και βρίσκοντας επιτέλους
μια ακτή να προσαράξει
Θα μπορούσα να στήσω το βασίλειό μου εκεί
στο κάστρο μου να σε κρατήσω με επιμονή
κερνώντας σε λέξεις, σκέψεις, υποσχέσεις
των αισθήσεων εγέρσεις
Θα μπορούσα

-και ξέρω καλά να το κάνω-

Θα μπορούσα
στην ευτυχία της σύμμετρης επιθυμίας να εστιάσω
κι εκεί
την ευκαιρία της αναγέννησης να αδράξω
Θα μπορούσα

Κι όμως κοιτώ με απόγνωση
σε κοιτώ με επίγνωση
του πόσο μας διαφεύγει ο καιρός
στα ανούσια
Πόσο πετά και σκορπίζεται
δια παντός
Γερνάμε μες την φθορά των ασήμαντων
χανόμαστε
συνεχώς

Μετρώ την στέρηση κι όλη μια έρημος γίνομαι
και δίνομαι στην δική σου σκέψη
διαρκώς