Κι "αναρωτιέμαι
ετούτο το καλοκαίρι
τι εποχή θα έχω" *
Περίεργος καιρός στην εποχή μου εξαπλώθηκε
Σε βλέπω και ριγώ στο άκριτο το ψύχος
Το πόσο εύκολα –δίχως καμία άμυνα
καμιά περίσκεψη-
με πέρασες στη βολική ακτή
των τετριμμένων
Και στις ανασκαφές του έρωτά σου
ευρέθη ειδώλιο
η συνήθεια
Σπόροι φιλιών
σφραγιδόλιθοι χειλιών
λυκήθια λατρείας
αγνύθες προτεραιοτήτων
οστάρια αγγιγμάτων
προχείρως κεκηδευμένων
Στων συναντήσεων τους αμφορείς
οίνος πεπηγμένος
η βιασύνη
Μυροδοχείο η επιδερμίδα
Λύχνος αναμνήσεων
αμυδρός
Μοιρολατρίες ελπίδων
Κι όλα τα όνειρα,
στις καλένδες
Κερνάω τη βροχή από τα μάτια μου
σαν ύστατη σπονδή
στον άδικο θεό που εμφανώς λατρεύεις
στη Μοίρα, που συνεπικουρείται
απ’ τη φθορά και την υπομονή
Την ανοχή
και την υποταγή
Τα θραύσματα των ημερών
συλλέγω όστρακα
Για κείνα τα συναισθήματα
Τα εξοστρακιστέα
____________________________________
* από το:
