Ακόμα

Να περπατάς
ακόμα
μες στα χαλάσματα
τα θραύσματα της ζωής
που όφειλε να είναι αλλιώς

Να είχε κι ένα αβομβάρδιστο παγκάκι
να ξαποστάσεις μια σταλιά
τα καταπονημένα Θέλω σου
μακριά απ’ τα μιαρά μάτια
των αδυσώπητων Πρέπει της καταδίωξης

Μα συνεχίζεις
το βάδισμα στητός
Μην τύχει και κανείς μαντέψει
πως ήδη η ψυχή σου λύγησε

Ρακένδυτος των ελπίδων απέμεινες

Ανέστιος της προσμονής
με απαράμιλλη υπομονή
ως άπορος πορεύεσαι

Ανυπόδητος

Ανυπόκριτος

Κι ανυπότακτος

Με ένα χαμόγελο κενό στο στόμα
στολή παραλλαγής
για να σε προσπεράσει η κακοδαιμονία
που απ’ την επιδειχθείσα αγνωμοσύνη
μαγνητίζεται


Όταν βραδιάζει
έρχονται απρόσκλητοι οι εφιάλτες
Κρατούν στο χέρι ρόδα
όλα τα Ποτέ
και παρατάσσονται να σου ζητήσουν
το χέρι της ψυχής σου

Μνηστήρες

Εσύ υφαίνεις τάπητα
για να κερδίσεις χρόνο
με την απόγνωση
Κάνεις πως δεν τους βλέπεις

Πιστή σε μια πίστη
την έσχατη ελπίδα
που απέμεινε αλώβητη
Αόρατος μίτος
ομφάλιος της ευτυχίας λώρος
το σ’αγαπώ εκείνο
που ως συνθήκη ειπώθη


Έτσι
ακόμα
μ’ απλοϊκά τεχνάσματα
διατηρείσαι αρτιμελής

Έτσι
ακόμα
παραγνωρίζεις
αυτό που ξέρεις
ότι προ των πυλών ευρίσκεται

Τον αναπόφευκτο χαμό σου