τα φτερά είναι των αγγέλων

Τα φτερά είναι των αγγέλων
Όχι δικά μας
Στα ενύπνια πετάμε στα ψηλά
Κι εκεί
τους άλλους εξυψώνουμε
μήπως συναντηθούμε

Εδώ
στην γη
της τύρβης και της τρυφής
θα μικραίνουμε
ως να χωθούμε στο έδαφος

Παρακαταθήκες
και οφειλές υποχρεώσεων
με το μηδαμινό
Ανοησίες που θα ακολουθούν
η μια την άλλη
σαν θα εξοφλούμε
τα γραμμάτια που τις απαρτίζουν

Τα φτερά στους ώμους κλαδεύονται
Δεν θα πετάξουν
Παραμένουν των αγγέλων
κι όχι δικά μας
Ούτε καν δανεικά
Μια κι εν διαστάσει με τα ιδανικά
θα μένουμε πάντα

Εμείς εκεί
Της ήσσονος προσπαθείας
οι ταγοί

Εξουσιοδοτημένοι προστάτες
του ελάχιστου
Εντεταλμένοι φρουροί
μήπως το απειλήσει το πολύ
ή το πηγαίο
Να είναι σίγουρο
ότι η μόνη τακτική που επιβάλλεται
είναι αυτή που τα πρόσωπα εξομοιώνει
Και τα μειώνει

Με πόση αφοσίωση ποτίσαμε την Φθορά
Αμετανόητοι υποστηρικτές
της ταχύρυθμης εξέλιξής της
Άοκνοι αρωγοί
στην επικράτησή της

Έτσι ώστε
να σαρώνει τα πάντα
να καταπίνει το μέλλον
ως να μας εξαφανίσει ικανοποιημένη
που κάτι ακόμα εκτελέστηκε



Κι ονόμασέ το
όπως θες
εκείνο που μας ένωσε.