[Ομήρου Ιλιάς, ..... Ζ' Ραψωδία,... στίχος 265]
Κύριε
Προσφεύγω σοι
Ανοικτίρμων μην φανείς
παρακαλώ σε
Ανελεήμων
εν τω εγωισμώ σου
μην αποδειχθείς
Στο θάμβος του θριάμβου σου
μην με εξαρθρώσεις
πρόσεχε
Ουδέν διατηρώ
ως τέχνασμα
Δεν μηχανεύομαι
Να σε συλήσω
δεν πασχίζω
Κι ούτε να λάβω από σε
εσέ λαβώνοντας
Το πάθος μου διατηρώ
αναλλοίωτο
Στα πάθη μου
αναλώνομαι
Προφύλαξέ με
από τον εαυτό μου
που σου δίδεται
απόλυτα
Και πρόστρεξέ με
Δεν έχω άλλο τι
πλην από μένα
Όλη την σκέψη μου
εσύ την διαπνέεις
Μόνος
Κύριε
Προσπίπτω σοι
Το στόμα μου
στο σώμα σου
ικέτης
["Μη μ’απογυιώσης μένεος" σημαίνει: μην μου κόβεις τα γόνατα…..πιο ελεύθερα και συνεχίζοντας:
"μην λυθούν τα μέλη μου, μην γονατίσω…. μη χάσω τον εαυτό μου…"]
ΥΓ.
Και κοιτώντας το ποίημα εκ των υστέρων, αναρωτιέμαι αν θα ήταν εντελώς περιττή μια διευκρίνηση ότι είναι ερωτικό…
