Αυτό το γκρίζο του ουρανού μου
πώς σου μοιάζει
Κι αυτή η στάλα της βροχής
που ξέμεινε επάνω
σε θνήσκον τριαντάφυλλο
στα μάτια μου
πώς μοιάζει
Καιρό πια τώρα
δακρυρροώ την θλίψη
Αυτή η λύπη
δεν έχει τελειωμό
Οι μήνες βρίσκουνε το στίγμα μας
μας παραδίδουν έντεχνα
σε άγριους χειμώνες απουσίας
Εμάς τους δυο
που απερίσκεπτα θελήσαμε
ένα λυκόφως
να μετατρέψουμε σε λυκαυγές
κι εκεί
να ξεδιπλώναμε ζωές
κι ανάγκες
Εμάς
που σθεναρά
στην νύχτα δεν παραδοθήκαμε
Εμάς, καρδούλα μου
εμάς…
Κι αν θα φυλάξω κάτι
απ’ όλη αυτή την περιπέτεια αισθήσεων
είναι όλες εκείνες τις φορές
που εσύ μου κράτησες το χέρι
τρυφερά
Τα άλλα όλα
θα τα δωρίσω στην δική σου μνήμη
για να θυμάσαι
ότι το χρώμα της αγάπης
δεν ξέρει από όρια
Λοιπόν,
δεν έχει άλλη πάλη
με το πεπρωμένο
Να κλείσω μάτια
πρέπει
και να παραδοθώ στην λήθη.
