Κάποτε ήμουν ευτυχής
Δεν είχα τίποτε να θέλω,
τα είχα όλα, ένα βιβλίο
μια πολυθρόνα, ένα παράθυρο
ένα καφέ το πρωινό
το μαξιλάρι μου να γείρω
κι ένα κλειδί τη νύχτα
για να γυρνώ στην πόρτα
κι όλα μέσα
Κάποτε ήμουν ευτυχής
Καθρέφτης αρυτίδωτος
η λίμνη της ζωής μου
Ίδιες οι ώρες, οι μήνες
μνήμες απαράλλαχτες
σαν διαβατάρικα πουλιά που ολοένα
διασχίζουν το ίδιο ανέφελο τοπίο
Σ’αυτό το σκηνικό που όλα
κυλούσαν ράθυμα
και μήτε αέρας, μήτε στρόβιλος
μήτε μια καταιγίδα
τίποτε να μ’ απειλήσει
Μόνον
αυτό το ξέχειλο, το άγευστο
και το παρηκμασμένο
που διαρκούσε
και το ονομάσαμε ασφάλεια
Ναι, κάποτε ήμουν ευτυχής
Κι όλες οι ώρες θρόιζαν
σε δέντρο χρόνου που φυλλορροούσε
ακατάπαυστα το χώμα να σκεπάσει
μην τύχει και κρυώσει η αυριανή μου μνήμη
Κι εγώ γερνούσα
ευτυχής, ω, πόσο ευτυχής
μακριά απ’ την κλαγγή της μάχης
τις ιαχές και τους αλαλαγμούς
των όσων στην ζωή εφορμούσαν
Όλα σε μια άλλη όχθη στέκονταν
χιλιόμετρα μακριά
θολά
σαν περασμένα
σχεδόν σαν να’σαν ξένα
Μα ήταν που κάποτε ήμουν ευτυχής
και όλα αυτά
καθόλου δεν με απασχολούσαν
Και έπειτα σε γνώρισα .
Πριν από 16 χρόνια
